بدون شرح

سلام و خدا .....
به همین سادگی ......

"لیلا" مهاجر است که حرفی نمی زند
آزرده خاطـر اسـت که حـرفی نمی زند

"لیلا" نماد غربت این حال و روز ماست
درد معاصر است که حرفی نمی زند

"لیلا" برای رنج کشیدن تمام عمر
انگار حاضر است که حرفی نمی زند

گم گشته در هیاهوی رنگ و ریای شهر
انگار کافر است که حرفی نمی زند

"لیلا" دلش گرفته از این کوچه های تلخ
فردا مسافر است که حرفی نمی زند

این شعر را برای دل او سروده ام
این بیت آخر است که حرفی نمی زند

عزیزان گلزار، شما محبوبان قلبم هستید. شما بهترین کسانی بودید که در این مدت صمیمانه مرا همراهی کردید. تشویقات شما باعث شد که گلزار را در سردترین هوای سوئد که یکی از کشور های شمالی اروپا به شمار میرود بی گل نگزارم بلکه همچنان سبز و پر رونق نگهدارم...

و اینک وقت... اشک امانم نمی دهد. خواهش می کنم مرا بیبخشید!

روزی بر خواهم گشت و گلزار را .......................................

خوبان، بهترینها خدا نگهدار!

سلام
                                              

آیا تا حالا شده که سوال های تان بی جواب بماند؟ شاید بپرسید چی سوالی؟ فرق نمی کند سوال، سوال است. هر فرد برای اینکه فردای بهتری داشته باشد از امروز شروع می کند به برنامه ریزی و تلاش برای زندگی آینده اش.

اگر با هزاران امید و آرزو برای آینده و زندگی بهتر، برنامه ریزی کنی. تمام سعیت بر این باشد که درسهایت را منظم و دقیق بخوانی. حتی از تعطیلاتت هم برای حل مشکلات درس و مدرسه ات استفاده کنی. تعطیلاتی که باید برای رفع خستگی و تجدید نیرو استفاده میشد. و...

حال اگر ناگهان وسط راه گیر کردی چی کار می کنی؟ اگر یکباره هزاران سوال به مغز خسته از درس و... هجوم بیارد چی؟؟؟ اگر جواب سوال ها را ندانی چی کار می کنی؟! آره، از کسی که میداند باید پرسید. حال اگر فرد یا گروهی که جواب سوال ها میداند و نمی خواهد جواب بدهد چی؟؟؟ اگر این سوال ها اهمیَت حیاتی داشته باشد چی باید کرد برای حل آن؟؟؟ اگر ...         

نمیدانم شما با واژهَ غربت به معنی حقیقی اش آشنایی دارید یا نه؟؟؟!.....

خواهش می کنم برایم دعا کنید!!! ممنون از لطف تان!

یاران درود !
امید که سبز ترین روز های زندگی را سپری کنید.

...

درست مثل خود من، درست بی کم و کاست
تهی ز خویش، تهی، لیکن ایستاده بجاست

درست مثل خودم باغسار روًیا داشت
در آن سپیده دمانی که از زمین برخاست

بلوغ آمد و سر شاخه اش تکانی خورد
پرنده آمد و یک نغمه شاخه را آراست

خیالِ لانهَ مرغی به شاخسار نشست
درخت حسَی از آن مرغک خیالی خواست

       

امید آمدن آن پرنده روشن بود
که ایستاد در آن ابر و باد، ثابت و راست

امید پر زد و پاییز روی شاخه نشست
نشست و گرمی نبض خیال او را کاست

نگاه می کنم اکنون درخت را -خود را-
که ایستاده تهی، خشک، هیچ بی کم و کاست.

                                    "ش. سعیدی"

البوم عکس دو تنیس باز زن که خیلی دوستش دارم.