سلام به شما یاران همیشگی گلزار!

...

منزلگه یار است دل، ماَوای دلدار است دل
از غیر بیزار است دل، کی جای اغیار است دل

جمعــیت خاطـــــــر مـــده از دسـت بـهــــر کــــار تن
در بارگـــــــاه قدس جــان، پیوســــته در کـــار اسـت دل

گـــر در ره دلـــــدار نیست، بر اهـــل دل عــــــــار است جان
از مـهـــر جانان گــــر تـــهی است، بر دوش جـان بـار است دل

از پـــــــــــــــــرتو رخـســـــــــــــــــــــار او، جان مجــمع انوار شد
از عــــــــــــــــــکس و خال و خط او، پیوســـــــــــــته گـلزار است دل

تا روی او را دیده ام، محـــــــــــــــــــــراب جـــــــــــــــــــان ابروی اوست
تا چـــــــــــــــــــــــشـــــــــــــــم او را دیده ام، پیوســـــــــته بیـــــــــمار است دل

گـــــــــــــــــــیســــــــــــــوش تا آشــــــــــــــــــــفته شد، دود از ســــــــر من می رود
تا شد پریـــــــــــــــشــــــــــــــــان زلفــــــ او، مشـــــــــــــــــــــــــــــتاق زنَار است دل

طـرز خـــــــــــــــــــــــــرام قامتش، یاد از قـــــــــــــــــــــــــــــــــــــیامت می دهد
جــــــــــــان واله از بالای او، بیخود ز رفـــــــــــــــــــــــــــــــــتار است دل

بر دور شــــــــــــــــــــــــــــمع روی او، پروانه ی دل بــــــــــــیشمار
در تار زلـــــــــــــــــــــــفش مو به مو، گم گشته بسیار است دل

از روی او در آتـــــــــــــــــــــــشم، از موی او در دود و آه
از خوی او جــــــ-ان در بلا، در عشق او زار است دل

تا در دل من جا گرفت، عشقش به دل ماَوا گرفت
کار جنون بالا گرفت، از عقل بیزار است دل

گاهی ز وصلش سر خوشم، گاهی به هجران مبتلا
گه سود دارد گه زیان، در عشق ما زار است دل

دل را ببند ای "فیض" در، از جسم بگشا سوی جان
زان رهگذر راحت رسان، زین ره در آزار است دل

      فیض کاشانی

نوشته شده توسط علی.فیاضی.س در 87/05/14 |